هیچ کسی نیست در این دنیای کوچک که مرا چر خاند سوی خدا

که مرا یار شود در راهی که در آن می روم و می لغزم ومی لغزم

هیچ کس حس مرا درک نکرد هیچ اندکی از من نگرفت

هیچ ذره ای از بار مرا بر دوشش جای نداد......................

من همانم که خودم می دانم ..............................................

جنس من عشق من ویار من اوست همه هیچ کسانم همه اوست

و من از جنس خدایم اگرهیچ ام نیست کنون ....................

بکذار عظمت عشق را درک نکنی زیرا آنقدر عظیم است که تو وهستی تو را نیز نابود می کند

بگذار گرمی عشق را حس نکنی تا معنی خاکستر عشق را نیز ندانی

اما........اما اگر عاشق شدی فقط یکی را دوست بدار

تنها برای یک نفر عشق پاک وآسمانی داشته باش!!!!!!!!!!!......................

                                                         اتشی بود درین خانه که کاشانه بسوخت

                   تنم از واسطه ی دوری دلبر بگداخت

                                                        جانم از اتش مهر رخ جانانه بسوخت

              سوزدل بین که زبس اتش اشکم دل شمع

                                                      دوش بر من ز سر مهر چو پروانه بسوخت

                اشنایی نه غریبست که دلسوز من است

                                                      چون من از خویشتن برفتم دل بیگانه بسوخت

                 خرقه ی زهد مرا اب خرابات ببرد

                                                     خانه ی عقل مرا اتش میخانه بسوخت

                 چون پیاله دلم از توبه که کردم بشکست

                                                      همچو لاله جگرم بی می و خمخانه بسوخت

                  ماجرا کم کن و بازا که مرا مردم چشم

                                                      خرقه از سر بدر اورد و بشکرانه بسوخت

                 ترک افسانه بگو حافظ و می نوش دمی

                                                        که نخفتیم شب و شمع به افسانه بسوخت